Bienvenue à La Romana… ou presque ! DUO au rythme dominicain
Notre arrivée en République Dominicaine s’est faite dans la région de La Romana. Pour effectuer les formalités d’entrée, deux possibilités s’offraient à nous.
La première : la marina privée de La Romana.
L’accueil y est possible… à condition d’accepter que toutes les formalités soient gérées par leur service. Prix du package : 250 dollars US.
Autant dire que l’accueil devient tout de suite un peu moins chaleureux.
Nous choisissons donc la deuxième option : remonter la petite rivière qui mène au centre-ville de La Romana. Là, juste avant le pont, se trouvent les bureaux de la douane et de l’immigration. On peut même y mouiller l’ancre le temps de régler les formalités.
Sur le papier, tout cela semble simple.
Dans la réalité… c’est une autre histoire.
Après avoir gonflé l’annexe, Christophe et moi devons accoster sur ce qui reste d’un ancien quai des Anglais complètement effondré. Il ne reste qu’un morceau de béton incliné qui glisse doucement dans l’eau. Suffisant pour approcher… mais pas sans quelques sueurs froides à l’idée d’abîmer notre précieuse annexe.
Un douanier nous attend. Enfin… il est là.
Mais nous aider à accoster ne semble pas faire partie de ses priorités. On se demande d’ailleurs pourquoi personne n’a encore eu l’idée de construire un simple petit ponton pour les annexes.
Commence alors une longue séance administrative… avec Google Translate comme principal interprète.
Première étape : paiement de la taxe de séjour.
Une heure plus tard : paiement de la taxe d’entrée de DUO.
Encore une heure plus tard : immigration.
Le tout dans une ambiance d’une lenteur presque philosophique. Toutes les deux minutes, les agents interrompent leur travail pour répondre à un message sur leur GSM… ou regarder une vidéo sur YouTube.
Après trois heures et demie, nous pensons enfin en avoir terminé.
Mais non.
Les autorités souhaitent maintenant inspecter DUO.
Les autorités… disons plutôt deux messieurs très curieux de visiter le bateau. Petit détail : ils n’ont pas d’annexe pour venir.
Nous voilà donc à quatre dans notre petite annexe, quittant ce quai en ruine pour rejoindre DUO.
À peine monté à bord, l’un d’eux se jette sur une banquette du carré et lance un enthousiaste :
— Waaouw !!!
Après une inspection qui ressemble davantage à une visite touristique, la question tombe finalement :
— Tip ?
À ce moment-là, j’avoue que ma patience a atteint son port d’attache. Je glisse 20 dollars dans sa main, les reconduis à terre et leur souhaite une excellente fin de journée.
Une chose est certaine : notre sortie de République Dominicaine se fera à Punta Cana… mais certainement pas ici.
Le temps perdu dans cette aventure administrative nous empêche malheureusement de rejoindre le mouillage du sud-est de l’île avant la nuit. Nous mettons donc le cap sur Bayahibe, où DUO passera tranquillement la nuit à l’ancre.
Une arrivée en République Dominicaine…
disons simplement mémorable.
Welkom in La Romana… of toch bijna ! DUO op Dominicaans ritme
Onze aankomst in de Dominicaanse Republiek gebeurde in de regio La Romana. Voor de inklaring hadden we twee mogelijkheden.
De eerste optie was de privé-marina van La Romana. Je kan daar aanleggen, maar alle formaliteiten moeten via hun service verlopen. Kostprijs: 250 Amerikaanse dollar.
Plots voelt het welkom iets minder warm aan.
Daarom kozen we voor de tweede optie: de kleine rivier opvaren die naar het centrum van La Romana leidt. Net vóór de brug bevinden zich daar de kantoren van douane en immigratie. Je kan er zelfs ankeren om de formaliteiten te regelen.
Op papier klinkt dat eenvoudig.
In werkelijkheid… iets minder.
Na het opblazen van onze bijboot moesten Christophe en ik aanleggen aan wat ooit een oude Engelse kade was… vandaag grotendeels ingestort. Alleen een klein stuk beton dat schuin in het water loopt liet ons toe om voorzichtig aan te leggen — met de nodige zweetdruppels.
Een douanier stond ons op te wachten.
Tenminste… hij was aanwezig. Maar helpen aanleggen hoorde blijkbaar niet bij zijn taken. Je vraagt je trouwens af waarom hier nooit iemand op het idee kwam om een klein dinghy-ponton te bouwen.
Daarna begon een lange administratieve sessie… met Google Translate als onze beste vriend.
Eerst: betaling van de verblijfstaks.
Een uur later: betaling van de inklaring van DUO.
Nog een uur later: immigratie.
Alles gebeurde in een tempo dat bijna filosofisch te noemen was. Om de twee minuten werd het werk onderbroken om een bericht op de GSM te beantwoorden… of een filmpje op YouTube te bekijken.
Na drie en een half uur dachten we dat alles eindelijk geregeld was.
Maar nee.
De autoriteiten wilden nu DUO inspecteren.
Alleen hadden ze één klein probleem: geen eigen bijboot.
Dus zaten we plots met vier personen in onze kleine bijboot op weg naar DUO.
Eenmaal aan boord plofte één van hen meteen op een bank in de salon en riep enthousiast:
— Waaauw !!!
Na een controle die meer op een korte rondleiding leek, kwam uiteindelijk de vraag:
— Tip ?
Mijn geduld was ondertussen wel bijna op. Ik gaf hem 20 dollar, bracht hen terug naar de kade en wenste hen een fijne dag.
Eén ding is zeker: onze uitklaring in de Dominicaanse Republiek zal in Punta Cana gebeuren… maar zeker niet hier.
Door al die verloren tijd haalden we het ankerplekje in het zuidoosten van het eiland niet meer voor het donker werd. Daarom zetten we koers naar Bayahibe, waar DUO rustig de nacht aan het anker doorbracht.
Een aankomst…
om niet snel te vergeten.