Bienvenue à La Romana… ou presque ! DUO au rythme dominicain

Notre arrivée en République Dominicaine s’est faite dans la région de La Romana. Pour effectuer les formalités d’entrée, deux possibilités s’offraient à nous.

La première : la marina privée de La Romana.
L’accueil y est possible… à condition d’accepter que toutes les formalités soient gérées par leur service. Prix du package : 250 dollars US.

Autant dire que l’accueil devient tout de suite un peu moins chaleureux.

Nous choisissons donc la deuxième option : remonter la petite rivière qui mène au centre-ville de La Romana. Là, juste avant le pont, se trouvent les bureaux de la douane et de l’immigration. On peut même y mouiller l’ancre le temps de régler les formalités.

Sur le papier, tout cela semble simple.

Dans la réalité… c’est une autre histoire.

Après avoir gonflé l’annexe, Christophe et moi devons accoster sur ce qui reste d’un ancien quai des Anglais complètement effondré. Il ne reste qu’un morceau de béton incliné qui glisse doucement dans l’eau. Suffisant pour approcher… mais pas sans quelques sueurs froides à l’idée d’abîmer notre précieuse annexe.

Un douanier nous attend. Enfin… il est là.
Mais nous aider à accoster ne semble pas faire partie de ses priorités. On se demande d’ailleurs pourquoi personne n’a encore eu l’idée de construire un simple petit ponton pour les annexes.

Commence alors une longue séance administrative… avec Google Translate comme principal interprète.

Première étape : paiement de la taxe de séjour.
Une heure plus tard : paiement de la taxe d’entrée de DUO.
Encore une heure plus tard : immigration.

Le tout dans une ambiance d’une lenteur presque philosophique. Toutes les deux minutes, les agents interrompent leur travail pour répondre à un message sur leur GSM… ou regarder une vidéo sur YouTube.

Après trois heures et demie, nous pensons enfin en avoir terminé.

Mais non.

Les autorités souhaitent maintenant inspecter DUO.

Les autorités… disons plutôt deux messieurs très curieux de visiter le bateau. Petit détail : ils n’ont pas d’annexe pour venir.

Nous voilà donc à quatre dans notre petite annexe, quittant ce quai en ruine pour rejoindre DUO.

À peine monté à bord, l’un d’eux se jette sur une banquette du carré et lance un enthousiaste :

— Waaouw !!!

Après une inspection qui ressemble davantage à une visite touristique, la question tombe finalement :

— Tip ?

À ce moment-là, j’avoue que ma patience a atteint son port d’attache. Je glisse 20 dollars dans sa main, les reconduis à terre et leur souhaite une excellente fin de journée.

Une chose est certaine : notre sortie de République Dominicaine se fera à Punta Cana… mais certainement pas ici.

Le temps perdu dans cette aventure administrative nous empêche malheureusement de rejoindre le mouillage du sud-est de l’île avant la nuit. Nous mettons donc le cap sur Bayahibe, où DUO passera tranquillement la nuit à l’ancre.

Une arrivée en République Dominicaine…
disons simplement mémorable.

Welkom in La Romana… of toch bijna ! DUO op Dominicaans ritme

Onze aankomst in de Dominicaanse Republiek gebeurde in de regio La Romana. Voor de inklaring hadden we twee mogelijkheden.

De eerste optie was de privé-marina van La Romana. Je kan daar aanleggen, maar alle formaliteiten moeten via hun service verlopen. Kostprijs: 250 Amerikaanse dollar.

Plots voelt het welkom iets minder warm aan.

Daarom kozen we voor de tweede optie: de kleine rivier opvaren die naar het centrum van La Romana leidt. Net vóór de brug bevinden zich daar de kantoren van douane en immigratie. Je kan er zelfs ankeren om de formaliteiten te regelen.

Op papier klinkt dat eenvoudig.

In werkelijkheid… iets minder.

Na het opblazen van onze bijboot moesten Christophe en ik aanleggen aan wat ooit een oude Engelse kade was… vandaag grotendeels ingestort. Alleen een klein stuk beton dat schuin in het water loopt liet ons toe om voorzichtig aan te leggen — met de nodige zweetdruppels.

Een douanier stond ons op te wachten.
Tenminste… hij was aanwezig. Maar helpen aanleggen hoorde blijkbaar niet bij zijn taken. Je vraagt je trouwens af waarom hier nooit iemand op het idee kwam om een klein dinghy-ponton te bouwen.

Daarna begon een lange administratieve sessie… met Google Translate als onze beste vriend.

Eerst: betaling van de verblijfstaks.
Een uur later: betaling van de inklaring van DUO.
Nog een uur later: immigratie.

Alles gebeurde in een tempo dat bijna filosofisch te noemen was. Om de twee minuten werd het werk onderbroken om een bericht op de GSM te beantwoorden… of een filmpje op YouTube te bekijken.

Na drie en een half uur dachten we dat alles eindelijk geregeld was.

Maar nee.

De autoriteiten wilden nu DUO inspecteren.

Alleen hadden ze één klein probleem: geen eigen bijboot.

Dus zaten we plots met vier personen in onze kleine bijboot op weg naar DUO.

Eenmaal aan boord plofte één van hen meteen op een bank in de salon en riep enthousiast:

— Waaauw !!!

Na een controle die meer op een korte rondleiding leek, kwam uiteindelijk de vraag:

— Tip ?

Mijn geduld was ondertussen wel bijna op. Ik gaf hem 20 dollar, bracht hen terug naar de kade en wenste hen een fijne dag.

Eén ding is zeker: onze uitklaring in de Dominicaanse Republiek zal in Punta Cana gebeuren… maar zeker niet hier.

Door al die verloren tijd haalden we het ankerplekje in het zuidoosten van het eiland niet meer voor het donker werd. Daarom zetten we koers naar Bayahibe, waar DUO rustig de nacht aan het anker doorbracht.

Een aankomst…
om niet snel te vergeten.

BAYAHIBE

Bayahibe… comment décrire cet endroit ?

Un vaste mouillage… ou plutôt un mouillage largement réquisitionné par les catamarans de charter, qui y disposent chacun de leur corps-mort permanent. Autant dire que trouver une petite place pour jeter l’ancre relève déjà du casse-tête.

Il faut réussir à dérouler au moins trente mètres de chaîne sans risquer une rencontre nocturne peu souhaitable avec un voisin si le vent décide de changer de direction pendant la nuit. Mais avec l’habitude, nous devenons de plus en plus audacieux… et nous osons nous aventurer un peu plus près de la côte.

Finalement, nous trouvons un espace suffisant pour DUO. Le fond est de sable, l’ancre mord parfaitement. Trente mètres de chaîne seront donc largement suffisants. Mission accomplie.

La vraie surprise arrive vers 17 heures.

C’est à ce moment précis que tous les catamarans de charter reviennent de leur tournée quotidienne, chargés de clients rouge écrevisse après une journée entière au soleil.

Et là… le spectacle commence.

Des barques surmotorisées, équipées de deux moteurs de 200 chevaux, zigzaguent entre les bateaux à toute vitesse pour ramener les passagers à terre. Christophe résume parfaitement la situation :

— “On dirait une machine à laver !”

Et il n’exagère pas. Le mouillage se transforme en véritable lessiveuse flottante.

Heureusement, ce ballet un peu fou se termine au coucher du soleil… et le calme revient enfin.

Mais attention : le lendemain matin vers 10 heures, tout recommence. Arrivée des nouveaux clients, moteurs rugissants, vagues dans tous les sens… Puis, vers 11 heures, le mouillage retrouve son calme… jusqu’au retour de la folie en fin d’après-midi.

Il faut dire que chaque catamaran embarque entre 100 et 120 personnes. Autant dire que les règles de sécurité semblent parfois être… assez créatives.

Pour le reste, nous avons surtout profité des petits restaurants et bars de Bayahibe, qui sont nombreux et plutôt sympathiques.

Et nous avons même fait une découverte remarquable :
un glacier absolument fantastique, tellement bien caché que peu de touristes semblent connaître son existence.

Un petit paradis glacé… pour mon plus grand bonheur.

Mais les jours passent vite, et après 11 jours au mouillage, nous sentons qu’il est temps de reprendre la route.

Prochaine destination : l’île de Saona, où nous irons mouiller à Playa Bonita.

Rien que le nom promet déjà quelque chose de magnifique…

 

 

 

Bayahibe… hoe moeten we deze plek beschrijven?

Een groot ankergebied… of beter gezegd: een ankerplaats die grotendeels is opgeëist door de chartercatamarans. Zij hebben hier allemaal hun vaste mooring, waardoor het vinden van een plekje om zelf te ankeren al snel een kleine puzzel wordt.

Je moet namelijk minstens dertig meter ketting kunnen steken zonder het risico te lopen ’s nachts een ongewenste kennismaking met een buurboot te hebben wanneer de wind plots van richting verandert.

Maar met wat ervaring worden we steeds wat avontuurlijker… en durven we ons iets dichter bij de kust te wagen.

Uiteindelijk vinden we toch een mooie plek voor DUO.
De bodem bestaat uit zand en het anker pakt meteen goed.
Dertig meter ketting blijkt ruim voldoende. Probleem opgelost.

De echte verrassing komt rond 17 uur.

Op dat moment keren alle chartercatamarans terug van hun dagelijkse uitstap, volgeladen met klanten die na een dag zon ondertussen rood gekleurd zijn als kreeften.

En dan begint het spektakel.

Kleine motorbootjes met twee motoren van 200 pk achteraan schieten zigzaggend tussen de boten door om iedereen weer aan land te brengen. Christophe vat het perfect samen:

— “Het lijkt hier wel een wasmachine!”

En hij heeft geen ongelijk. Het hele ankergebied verandert even in een drijvende centrifuge.

Gelukkig eindigt dit licht chaotische ballet bij zonsondergang… en keert de rust weer terug.

Maar opgepast: de volgende ochtend rond 10 uur begint alles opnieuw. Nieuwe klanten komen aan, motoren brullen, golven overal… En rond 11 uur wordt het weer rustig… tot het circus in de late namiddag opnieuw begint.

Per catamaran gaan er trouwens 100 tot 120 mensen mee.
Je krijgt soms de indruk dat de veiligheidsregels hier… nogal flexibel geïnterpreteerd worden.

Voor de rest hebben wij vooral genoten van de kleine restaurants en bars van Bayahibe, die talrijk en gezellig zijn.

En we hebben zelfs een verborgen schat ontdekt:
een uitstekende ijssalon, zo goed verstopt dat maar weinig toeristen het lijken te kennen.

Een klein paradijs… tot mijn grote plezier.

Maar de dagen vliegen voorbij en na 11 dagen vinden we dat het tijd is om weer verder te varen.

Onze volgende bestemming wordt het eiland Saona, waar we willen ankeren bij Playa Bonita.

Alleen al de naam belooft iets moois…

Playa Bonita

À peine l’ancre posée à Playa Bonita, une petite barque vient se ranger doucement le long de Duo.
Parfait ! me dis-je… des pêcheurs !

Avec un grand sourire, et dans un espagnol qui a quelque peu perdu de sa superbe après plus de quarante ans sans vraie pratique, je leur demande avec enthousiasme :

— Tienen pescado para vender ?

Le silence qui suit me fait immédiatement comprendre que je viens peut-être de dire quelque chose qu’il ne fallait pas…

Car ces hommes ne sont pas des pêcheurs.
Ce sont les autorités locales.

Sur la jupe de Duo, à la lumière de leurs lampes de poche, ils examinent nos documents avec beaucoup de sérieux. Le verdict tombe : nous ne sommes pas complètement en règle… mais ils nous expliquent calmement qu’ils reviendront demain.

Le lendemain matin, vers 9 h 45, la même barque réapparaît.
Cette fois, je les invite à monter à bord afin que nous puissions regarder tout cela tranquillement dans le carré. Finalement, ils montent à quatre — probablement autant par curiosité que pour le contrôle.

C’est alors que nous apprenons qu’en République Dominicaine, chaque déplacement doit être signalé aux autorités portuaires, en indiquant précisément la prochaine destination. Ils nous remettent donc un document pour notre prochaine escale, où les contrôles seront — paraît-il — garantis.

Manifestement, ils disposent d’une cellule active jusque dans les mouillages les plus isolés… même ici !

Incroyable mais vrai.
Pour ma part, je suis surtout heureux que la glace se soit brisée et qu’ils aient accepté de régler la situation sur place, sans nous renvoyer jusqu’à Bayahibe.

Finalement, je n’ai pas acheté de poisson…
mais j’ai au moins gagné une petite leçon d’administration dominicaine !

 

Nog maar net ligt het anker van Duo vast in Playa Bonita, of een klein bootje komt rustig langszij.
Perfect, denk ik… vissers!

Met een brede glimlach vraag ik hen in mijn Spaans — dat na meer dan veertig jaar zonder echte oefening toch wat roestig is geworden:

— Tienen pescado para vender ?

De stilte die volgt zegt eigenlijk al genoeg…
Ik heb duidelijk iets gezegd dat niet helemaal gepast was.

Want deze mannen zijn geen vissers.
Het zijn de lokale autoriteiten.

Op het zwemplateau van Duo bekijken ze onze documenten nauwkeurig in het licht van hun zaklampen. Hun conclusie: we zijn eigenlijk niet helemaal in orde… maar ze leggen rustig uit dat ze morgen zullen terugkomen.

De volgende ochtend, rond 9.45 uur, verschijnt hetzelfde bootje opnieuw.
Deze keer nodig ik hen uit om aan boord te komen zodat we alles rustig kunnen bekijken in de salon. Uiteindelijk komen ze met vier aan boord — waarschijnlijk evenveel uit nieuwsgierigheid als voor de controle.

Daar horen we dat je in de Dominicaanse Republiek elke verplaatsing moet melden aan de havenautoriteiten en precies moet aangeven waar je naartoe gaat. Ze geven ons daarom een document mee voor onze volgende bestemming, waar de controles blijkbaar gegarandeerd zijn.

Blijkbaar hebben ze zelfs een actieve dienst in de meest afgelegen ankerplaatsen… zelfs hier!

Ongelooflijk maar waar.
Ik ben vooral blij dat het ijs gebroken was en dat ze het probleem ter plaatse wilden oplossen, zonder ons terug te sturen naar Bayahibe.

Vis heb ik uiteindelijk niet gekocht…
maar ik heb er wel een kleine les Dominicaanse administratie bij gekregen.

Playa Bonita-beauté sauvage et douceur caribéenne 10/03/2026

Depuis deux jours, DUO est au mouillage devant Playa Bonita, sur la péninsule de Samaná Peninsula, non loin de Las Terrenas.

Le mouillage est un peu rouleur… mais pas désagréable. Disons plutôt berceur la nuit, comme si la mer voulait simplement nous rappeler doucement qu’elle est toujours là.

La plage porte bien son nom. Une longue étendue de sable blanc, presque corallien, bordée de cocotiers et baignée d’une eau turquoise irréelle. Le soir, le spectacle devient encore plus magique. Le soleil descend lentement vers l’horizon et la mer se transforme en miroir vivant. Les couleurs changent d’une minute à l’autre : orange, rouge, cuivre… Les nuages bas se mêlent aux dernières lueurs du jour et le ciel semble s’embraser avant de s’éteindre doucement.

Pour débarquer en annexe, il faut observer attentivement les vagues et choisir le bon moment pour se glisser entre deux rouleaux. Sinon, la sanction est immédiate : la douche forcée ! Mais une fois sur la plage, tout est oublié.

Ici, le temps semble suspendu. Nous nous promenons sur cette immense plage presque seuls. Seule une petite dizaine de locaux vivent dans des cabanons modestes, espérant vendre quelques coquillages ou babioles aux touristes qui viendront peut-être lorsque les catamarans de charter reviendront mouiller ici.

Le restaurant de plage est d’ailleurs fermé jusqu’à lundi. Une histoire locale, paraît-il : le propriétaire refuse de payer certains impôts en affirmant que le terrain lui appartient. Résultat… tout est fermé pour l’instant. Dommage pour nous, car nous repartirons samedi.

En attendant, le lieu reste étonnamment calme. Quelques barques surmotorisées passent de temps à autre avec des touristes à bord. Elles s’approchent sans accoster pour montrer les oiseaux nombreux dans la zone, attirés par la mangrove toute proche. Les guides semblent parfois leur donner à manger pour les faire approcher des bateaux.

Voilà bien le paradoxe du tourisme : vouloir absolument montrer quelque chose, parfois au risque de le dénaturer. Les visiteurs repartent convaincus d’avoir observé une faune extraordinaire… alors qu’ils ont simplement vu une centaine d’oiseaux de la même espèce.

Pour vraiment découvrir les oiseaux, il faudrait entrer doucement dans la mangrove en annexe, glisser en silence entre les racines et les palétuviers. Là, la nature se révèle autrement. Mais ici, l’accès ne s’y prête pas vraiment.

En attendant, nous profitons simplement de ce lieu presque intact, de la lumière du soir et du roulis tranquille de DUO.

Et cela suffit largement à notre bonheur.

 

Playa Bonita — pure schoonheid aan de Caribische kust

Sinds twee dagen ligt DUO voor anker bij Playa Bonita, op het schiereiland Samaná Peninsula, niet ver van Las Terrenas.

De ankerplaats rolt een beetje… maar eigenlijk is het eerder zacht wiegend. ’s Nachts voelt het alsof de zee ons gewoon rustig in slaap wil wiegen.

Het strand doet zijn naam alle eer aan. Een lange strook wit, bijna koraalachtig zand, omzoomd door palmbomen en badend in een ongelooflijk turquoise zee. Tegen de avond wordt het uitzicht nog indrukwekkender. De zon zakt langzaam naar de horizon en de zee verandert in een levend spiegelbeeld. De kleuren wisselen voortdurend: oranje, rood, koper… Lage wolkjes mengen zich met het laatste licht en de hemel lijkt even in vuur en vlam te staan voordat de nacht valt.

Aan land gaan met de dinghy vraagt een beetje timing. Je moet de golven goed observeren en het juiste moment kiezen om tussen twee brekers door het strand te bereiken. Zo niet… dan volgt een onvrijwillige douche!

Eens op het strand lijkt de tijd stil te staan. We wandelen langs deze enorme kustlijn bijna helemaal alleen. Slechts een tiental locals woont hier in eenvoudige, wat vervallen hutjes. Zij hopen af en toe een schelp of een kleine souvenir te verkopen aan de toeristen die hier misschien zullen komen wanneer de chartercatamarans weer terugkeren.

Het strandrestaurant is trouwens gesloten tot maandag. Een typisch lokaal verhaal: de eigenaar weigert bepaalde belastingen te betalen omdat hij beweert dat de grond van hem is. Gevolg… alles is voorlopig dicht. Jammer voor ons, want wij vertrekken zaterdag alweer.

Ondertussen blijft het hier opvallend rustig. Af en toe komt er een snelle motorboot voorbij met toeristen aan boord. Ze leggen niet aan, maar varen langs om de vele vogels te tonen die hier leven dankzij de mangrove vlakbij. Soms lijkt het zelfs alsof men de vogels voert om ze dichter bij de boten te lokken.

Dat is misschien wel de ironie van het toerisme: koste wat het kost iets willen tonen, soms ten koste van de natuur zelf. De bezoekers vertrekken dan met het gevoel iets bijzonders gezien te hebben… terwijl het eigenlijk gewoon honderd vogels van dezelfde soort waren.

Wie echt vogels wil observeren, moet rustig met een dinghy de mangrove invaren, tussen de wortels en het stille water. Daar toont de natuur zich op een heel andere manier. Maar hier is dat helaas niet echt mogelijk.

Dus genieten we gewoon van deze bijna onaangeroerde plek, van het avondlicht en van het zachte rollen van DUO voor anker.

En eerlijk gezegd… meer hebben we niet nodig.

Cap Cana 14/03/2026

Retrouvailles à Cap Cana

L’arrivée de Caroline à bord de DUO pour trois semaines a eu le goût des vraies retrouvailles, de celles qui rappellent immédiatement pourquoi on aime tant la mer… mais surtout pourquoi l’on aime retrouver celle avec qui l’on partage tout.

Christophe, lui, reprenait l’avion pour la Belgique pour un mois, avant de revenir accompagné de son ami Brice afin de m’aider à ramener DUO jusqu’en Belgique. Pour Caroline et moi, cela signifiait enfin quelques semaines rien qu’à deux, seuls à bord, dans cette bulle si particulière qu’offre la vie sur un voilier.

Nous avons loué une voiture pour quinze jours avec l’idée de découvrir davantage la République Dominicaine. Une excellente idée… sur le papier seulement.

Très vite, nous avons compris pourquoi l’assurance tous risques y coûte si cher ! Ici, conduire relève moins du déplacement que du sport extrême. Les Dominicains roulent avec une créativité toute personnelle : les priorités sont suggestives, les lignes blanches décoratives, les clignotants presque philosophiques… et chacun semble improviser son propre code de la route. Il faut être concentré à chaque seconde pour éviter scooters surgissant de nulle part, dépassements improbables et freinages inattendus.

Par quel miracle avons-nous rendu cette voiture intacte ? Je me le demande encore.

Nous avions prévu une nuit à Saint-Domingue, la capitale, ville fascinante et chaotique à la fois, la plus ancienne ville coloniale du Nouveau Monde, fondée par les Espagnols au XVe siècle. Sa Zona Colonial est classée au patrimoine mondial de l’UNESCO, avec ses ruelles chargées d’histoire, ses façades anciennes et la première cathédrale des Amériques. Mais pour nous, l’aventure s’est arrêtée avant même le premier mojito.

À l’approche de l’hôtel, tout le quartier était en travaux. Rues barrées, circulation paralysée, embouteillages monstres, klaxons en symphonie permanente… impossible d’atteindre le parking. Une ville de dingues ! Après avoir lutté héroïquement pour préserver la carrosserie de notre pauvre voiture de location, nous avons fini par faire demi-tour et rentrer sagement sur DUO, presque soulagés d’abandonner cette expédition urbaine.

Nous avons également tenté Punta Cana et ses célèbres plages de carte postale. Eau turquoise, sable blanc… du moins en théorie, car en pratique, l’accès est souvent confisqué par les immenses resorts qui bordent le littoral. Tout semble privatisé, barricadé derrière les hôtels de luxe.

Finalement, notre voiture a surtout servi à faire les courses au Supermercado Nacional — véritable institution locale — et à visiter juste en face le centre commercial BlueMall, où un glacier semblait m’attendre personnellement. Certaines escales ont leurs incontournables ; pour moi, celui-ci avait manifestement le goût de la pistache.

J’ai aussi tenu à montrer Bayahibe à Caroline, ce petit coin de côte où j’étais passé avec Christophe. Son ambiance reste particulière, entre les bateaux de charter, les allées et venues incessantes des excursions vers l’île de Saona, et cette énergie typiquement dominicaine où tout semble un peu désordonné mais toujours vivant.

Mais au fond, le plus beau de ces trois semaines n’était ni la route, ni les plages, ni les excursions.

C’était Cap Cana.

La marina où DUO est amarré est un petit monde à part. Protégée, élégante, presque irréelle parfois, elle ressemble davantage à un décor de film qu’à un simple port. Les palmiers parfaitement alignés, les grandes villas ouvertes sur l’eau, les yachts imposants, les restaurants soignés, les terrasses au coucher du soleil… tout ici respire une certaine douceur de vivre tropicale.

Nous avions les privilèges liés à notre emplacement dans la marina : accès au complexe, promenades sur les plages superbes de Juanillo et de la marina, restaurants agréables, ambiance paisible et sécurisée. L’eau y est d’un bleu presque insolent, et les soirées y prennent cette lumière dorée qui donne l’impression que le temps ralentit volontairement.

Alors nous avons simplement vécu.

Flâner sur la plage, déjeuner sans regarder l’heure, profiter du calme, rire ensemble, savourer le luxe simple d’être réunis avant une nouvelle séparation.

Car nous savions tous les deux que ces trois semaines passeraient trop vite.

Et elles sont passées beaucoup trop vite.

Le jour où il a fallu reconduire Caroline à l’aéroport fut difficile. Très difficile. Nous étions en larmes tous les deux, avec ce mélange étrange de tristesse et de gratitude que seuls les vrais attachements savent provoquer.

Je souhaite à chacun de connaître un jour un amour comme celui-là.

Aimer quelqu’un qui n’est pas comme soi, mais qui vous complète parfaitement. Quelqu’un qui devient naturellement votre deuxième moitié. La plus belle chose que la vie m’ait offerte n’est ni un voyage, ni un bateau, ni un horizon lointain… c’est cette chance-là.

Après la page DUO, d’autres aventures nous attendent encore.

La Scandinavie, l’Écosse, le Canada, le Montana… et bien d’autres horizons.

Le voyage continue.

Simplement, il prendra une autre forme.

Mais notre passion, elle, reste intacte.

À très bientôt, Caroline. ❤️

 

 

 

Weer samen in Cap Cana

De aankomst van Caroline aan boord van DUO voor drie weken voelde als echte hereniging — zo’n moment dat je meteen opnieuw beseft waarom je zo van de zee houdt… maar vooral waarom je zo graag terugkeert naar degene met wie je alles deelt.

Christophe nam ondertussen het vliegtuig terug naar België voor een maand, om later samen met zijn vriend Brice terug te keren en mij te helpen om DUO terug naar België te brengen. Voor Caroline en mij betekende dat eindelijk enkele weken helemaal met ons twee, alleen aan boord, in die bijzondere bubbel die het leven op een zeilboot met zich meebrengt.

We huurden een wagen voor twee weken met het plan om samen meer van de Dominicaanse Republiek te ontdekken. Een uitstekend idee… op papier althans.

Al heel snel begrepen we waarom een full omniumverzekering hier zo duur is! Autorijden in de Dominicaanse Republiek is minder een verplaatsing dan een extreme sport. Dominicanen rijden met een heel eigen interpretatie van verkeersregels: voorrangsregels zijn eerder suggesties, witte lijnen zijn decoratie, richtingaanwijzers bijna filosofisch… en iedereen lijkt zijn eigen verkeerscode uit te vinden.

Je moet hier elke seconde alert blijven voor scooters die uit het niets opduiken, gewaagde inhaalmanoeuvres en onverwachte remacties.

Hoe wij die huurwagen zonder één kras hebben teruggebracht, vraag ik me vandaag nog altijd af.

We hadden ook een overnachting gepland in Santo Domingo, de hoofdstad — een fascinerende en tegelijk chaotische stad, de oudste koloniale stad van de Nieuwe Wereld, gesticht door de Spanjaarden in de 15e eeuw. De Zona Colonial staat op de UNESCO Werelderfgoedlijst, met haar historische straatjes, oude gevels en de eerste kathedraal van Amerika.

Maar voor ons eindigde het avontuur nog voor de eerste mojito.

Toen we in de buurt van het hotel kwamen, bleek de hele wijk één grote werf. Straten afgesloten, verkeer volledig vastgelopen, eindeloze files en een symfonie van claxons… onmogelijk om de parking van het hotel te bereiken.

Een stad voor durvers!

Na een heroïsche poging om de carrosserie van onze arme huurwagen intact te houden, besloten we uiteindelijk rechtsomkeer te maken en braaf terug naar DUO te rijden — bijna opgelucht dat we die stedelijke expeditie mochten opgeven.

We probeerden ook richting Punta Cana te gaan, bekend om zijn paradijselijke stranden met wit zand en turquoise water. Tenminste… in theorie, want in de praktijk blijken die stranden vaak volledig afgeschermd door de grote luxe-resorts langs de kust. Alles lijkt geprivatiseerd en afgesloten.

Uiteindelijk diende onze wagen vooral voor boodschappen bij Supermercado Nacional — een echte lokale instelling — en voor een bezoek aan BlueMall aan de overkant, waar een ijssalon mij bijna persoonlijk leek uit te nodigen. Sommige bestemmingen hebben hun absolute hoogtepunten; voor mij had dat blijkbaar de smaak van pistache.

Ik wilde Caroline ook graag Bayahibe tonen, dat kleine kustplaatsje waar ik eerder met Christophe was geweest. De sfeer daar blijft bijzonder, tussen de chartercatamarans, de excursieboten richting Saona-eiland en die typische Dominicaanse energie waarbij alles een beetje chaotisch lijkt, maar tegelijk ook heerlijk levendig is.

Maar uiteindelijk lag het mooiste van die drie weken niet in de uitstappen, de stranden of de excursies.

Het mooiste was Cap Cana Marina.

De marina waar DUO ligt aangemeerd is een wereld op zich. Beschermd, elegant en soms bijna onwerkelijk. Het lijkt meer op een filmdecor dan op een gewone jachthaven. Perfect uitgelijnde palmbomen, prachtige villa’s aan het water, imposante jachten, verzorgde restaurants en terrassen waar de zonsondergang elke avond opnieuw een voorstelling geeft.

Dankzij onze ligplaats in de marina genoten we ook van alle privileges van het complex: toegang tot de faciliteiten, wandelingen langs de prachtige stranden van Juanillo en de marina zelf, aangename restaurants en vooral een rustige, veilige sfeer.

Het water heeft hier een bijna onbeschaamd mooie blauwe kleur, en ’s avonds krijgt alles dat gouden licht waardoor het lijkt alsof de tijd bewust trager gaat.

Dus hebben we gewoon geleefd.

Wandelen op het strand, lunchen zonder naar de klok te kijken, genieten van de rust, samen lachen, en vooral dat eenvoudige maar kostbare geluk beleven van gewoon samen te zijn voor opnieuw een afscheid.

Want we wisten allebei dat die drie weken veel te snel zouden voorbijgaan.

En dat deden ze ook.

De dag waarop ik Caroline terug naar de luchthaven moest brengen, was zwaar. Heel zwaar.

We stonden allebei met tranen in de ogen, met dat vreemde mengsel van verdriet en dankbaarheid dat alleen echte liefde kan oproepen.

Ik wens iedereen toe ooit zo’n liefde te mogen kennen.

Iemand liefhebben die niet hetzelfde is als jij, maar die je perfect aanvult. Iemand die vanzelf je tweede helft wordt.

Het mooiste wat het leven mij heeft gegeven, is geen reis, geen boot en geen verre horizon…

maar die kans.

Na het hoofdstuk DUO wachten er nog andere avonturen op ons.

Scandinavië, Schotland, Canada, Montana… en nog zoveel andere horizonten.

De reis gaat verder.

Alleen zal die een andere vorm aannemen.

Maar onze passie blijft dezelfde.

Tot heel binnenkort, Caroline. ❤️

 

Samana 24/04/2026

Le 15 avril, Christophe et Brice rejoignent DUO. Brice, un ami de Christophe qu’il côtoie régulièrement au fil des régates sur un certain X à Saint-Tropez, me paraît d’emblée particulièrement motivé à l’idée de participer à cette grande traversée retour via les Bermudes et les Açores. Très rapidement, le courant passe entre nous et une excellente ambiance s’installe à bord.

Après leur avoir laissé quelques jours pour profiter de Cap Cana, de son climat tropical et de ses averses aussi soudaines qu’éphémères, nous nous attelons aux préparatifs de la traversée. Trois semaines de mer nous attendent avant d’apercevoir les côtes des Açores, et rien ne doit être laissé au hasard.

L’eau produite par notre désalinisateur étant dépourvue de minéraux, il est hors de question de la consommer quotidiennement pendant plusieurs semaines. Nous embarquons donc pas moins de 600 petites bouteilles d’eau minérale. Un stock conséquent, mais qui devrait nous permettre de tenir jusqu’à notre destination finale : Breskens.

Le 24 avril, dès l’aube, nous larguons les amarres. La marée haute est indispensable pour quitter Cap Cana. Malgré cela, DUO vient même racler le fond dans la passe de sortie, rappelant une dernière fois que son tirant d’eau de 2,20 mètres ne lui laisse que peu de marge dans ces eaux peu profondes.

Notre cap est mis sur Samaná, ultime étape avant le grand saut vers l’Atlantique Nord.

Pour notre première nuit, nous mouillons devant Miches, à l’entrée sud de la baie. Une vaste zone de hauts-fonds nous protège efficacement de la houle du large. Les vagues viennent y mourir avant de nous atteindre sous la forme d’un simple clapotis, rendant la nuit particulièrement paisible.

Le lendemain, nous traversons la baie pour rejoindre un petit îlot (Cayo Levantado) derrière lequel nous trouvons un mouillage remarquablement bien abrité. Nous y passerons deux journées reposantes. Christophe et Brice profitent de l’occasion pour aller reconnaître l’îlot à la nage. Une expédition qui se révèle plus sportive que prévu, un fort courant traversier compliquant sérieusement leur progression. Le retour à bord se fait avec quelques efforts supplémentaires et de nombreux éclats de rire.

Après ces deux jours de tranquillité, nous gagnons finalement Samaná même. C’est ici que nous effectuons nos derniers achats de produits frais : salades, tomates, avocats, ananas et autres provisions qui viendront agrémenter nos premiers jours en mer. Les cales sont désormais pleines, l’équipage est prêt, et l’impatience de prendre le large se fait sentir. Bientôt, l’océan Atlantique s’ouvrira devant notre étrave.

 

 

 

Op 15 april komen Christophe en Brice aan boord van DUO. Brice, een vriend van Christophe die regelmatig met hem zeilt tijdens regatta’s op een zekere X in Saint-Tropez, maakt meteen een bijzonder gemotiveerde indruk om deel te nemen aan deze terugtocht over de Atlantische Oceaan via Bermuda en de Azoren. Al snel klikt het tussen ons en hangt er een uitstekende sfeer aan boord.

Nadat we hen enkele dagen hebben laten genieten van Cap Cana, het tropische klimaat en de vaak korte maar hevige regenbuien, beginnen we aan de voorbereidingen voor de oversteek. Drie weken op zee liggen voor ons voordat we de Azoren bereiken, en daarom mag niets aan het toeval worden overgelaten.

Het water van onze watermaker bevat geen mineralen. Daarom willen we dit niet gedurende meerdere weken als enige drinkwater gebruiken. We laden maar liefst 600 kleine flesjes mineraalwater aan boord. Een aanzienlijke voorraad, maar voldoende om ons helemaal tot onze eindbestemming in Breskens te brengen.

Op 24 april, vroeg in de ochtend, gooien we de trossen los. Hoogwater is noodzakelijk om Cap Cana veilig te verlaten. Zelfs dan schraapt DUO nog even over de bodem van de ondiepe uitvaartgeul, een laatste herinnering aan haar diepgang van 2,20 meter.

Onze koers gaat richting Samaná, de laatste tussenstop vóór de grote sprong over de Noord-Atlantische Oceaan.

Voor onze eerste nacht ankeren we bij Miches, aan de zuidzijde van de baai. Een uitgestrekt ondiep gebied beschermt ons tegen de deining van de open zee. De golven breken er ver voor ze ons bereiken en komen slechts als een zacht geklots bij DUO aan. Het wordt een bijzonder rustige nacht.

De volgende dag steken we de baai over naar een klein eilandje ( Cayo Levantado) waar we achter de beschutting ervan een uitstekend ankerplekje vinden. We blijven er twee dagen. Christophe en Brice besluiten het eilandje zwemmend te verkennen. Dat blijkt een stuk sportiever dan verwacht, want een stevige dwarsstroom maakt de oversteek behoorlijk zwaar. Met wat extra inspanning en veel gelach keren ze uiteindelijk terug aan boord.

Na twee dagen rust zetten we koers naar Samaná zelf. Daar slaan we onze laatste verse proviand in: sla, tomaten, avocado’s, ananassen en allerlei andere lekkernijen die onze eerste dagen op zee zullen opfleuren.

De voorraadkasten zitten nu goed gevuld, de bemanning is klaar voor vertrek en de spanning van het naderende avontuur stijgt voelbaar aan boord. Weldra zal de Atlantische Oceaan zich opnieuw voor de boeg van DUO openen.

SAMANA