Bienvenue à La Romana… ou presque ! DUO au rythme dominicain

Notre arrivée en République Dominicaine s’est faite dans la région de La Romana. Pour effectuer les formalités d’entrée, deux possibilités s’offraient à nous.

La première : la marina privée de La Romana.
L’accueil y est possible… à condition d’accepter que toutes les formalités soient gérées par leur service. Prix du package : 250 dollars US.

Autant dire que l’accueil devient tout de suite un peu moins chaleureux.

Nous choisissons donc la deuxième option : remonter la petite rivière qui mène au centre-ville de La Romana. Là, juste avant le pont, se trouvent les bureaux de la douane et de l’immigration. On peut même y mouiller l’ancre le temps de régler les formalités.

Sur le papier, tout cela semble simple.

Dans la réalité… c’est une autre histoire.

Après avoir gonflé l’annexe, Christophe et moi devons accoster sur ce qui reste d’un ancien quai des Anglais complètement effondré. Il ne reste qu’un morceau de béton incliné qui glisse doucement dans l’eau. Suffisant pour approcher… mais pas sans quelques sueurs froides à l’idée d’abîmer notre précieuse annexe.

Un douanier nous attend. Enfin… il est là.
Mais nous aider à accoster ne semble pas faire partie de ses priorités. On se demande d’ailleurs pourquoi personne n’a encore eu l’idée de construire un simple petit ponton pour les annexes.

Commence alors une longue séance administrative… avec Google Translate comme principal interprète.

Première étape : paiement de la taxe de séjour.
Une heure plus tard : paiement de la taxe d’entrée de DUO.
Encore une heure plus tard : immigration.

Le tout dans une ambiance d’une lenteur presque philosophique. Toutes les deux minutes, les agents interrompent leur travail pour répondre à un message sur leur GSM… ou regarder une vidéo sur YouTube.

Après trois heures et demie, nous pensons enfin en avoir terminé.

Mais non.

Les autorités souhaitent maintenant inspecter DUO.

Les autorités… disons plutôt deux messieurs très curieux de visiter le bateau. Petit détail : ils n’ont pas d’annexe pour venir.

Nous voilà donc à quatre dans notre petite annexe, quittant ce quai en ruine pour rejoindre DUO.

À peine monté à bord, l’un d’eux se jette sur une banquette du carré et lance un enthousiaste :

— Waaouw !!!

Après une inspection qui ressemble davantage à une visite touristique, la question tombe finalement :

— Tip ?

À ce moment-là, j’avoue que ma patience a atteint son port d’attache. Je glisse 20 dollars dans sa main, les reconduis à terre et leur souhaite une excellente fin de journée.

Une chose est certaine : notre sortie de République Dominicaine se fera à Punta Cana… mais certainement pas ici.

Le temps perdu dans cette aventure administrative nous empêche malheureusement de rejoindre le mouillage du sud-est de l’île avant la nuit. Nous mettons donc le cap sur Bayahibe, où DUO passera tranquillement la nuit à l’ancre.

Une arrivée en République Dominicaine…
disons simplement mémorable.

Welkom in La Romana… of toch bijna ! DUO op Dominicaans ritme

Onze aankomst in de Dominicaanse Republiek gebeurde in de regio La Romana. Voor de inklaring hadden we twee mogelijkheden.

De eerste optie was de privé-marina van La Romana. Je kan daar aanleggen, maar alle formaliteiten moeten via hun service verlopen. Kostprijs: 250 Amerikaanse dollar.

Plots voelt het welkom iets minder warm aan.

Daarom kozen we voor de tweede optie: de kleine rivier opvaren die naar het centrum van La Romana leidt. Net vóór de brug bevinden zich daar de kantoren van douane en immigratie. Je kan er zelfs ankeren om de formaliteiten te regelen.

Op papier klinkt dat eenvoudig.

In werkelijkheid… iets minder.

Na het opblazen van onze bijboot moesten Christophe en ik aanleggen aan wat ooit een oude Engelse kade was… vandaag grotendeels ingestort. Alleen een klein stuk beton dat schuin in het water loopt liet ons toe om voorzichtig aan te leggen — met de nodige zweetdruppels.

Een douanier stond ons op te wachten.
Tenminste… hij was aanwezig. Maar helpen aanleggen hoorde blijkbaar niet bij zijn taken. Je vraagt je trouwens af waarom hier nooit iemand op het idee kwam om een klein dinghy-ponton te bouwen.

Daarna begon een lange administratieve sessie… met Google Translate als onze beste vriend.

Eerst: betaling van de verblijfstaks.
Een uur later: betaling van de inklaring van DUO.
Nog een uur later: immigratie.

Alles gebeurde in een tempo dat bijna filosofisch te noemen was. Om de twee minuten werd het werk onderbroken om een bericht op de GSM te beantwoorden… of een filmpje op YouTube te bekijken.

Na drie en een half uur dachten we dat alles eindelijk geregeld was.

Maar nee.

De autoriteiten wilden nu DUO inspecteren.

Alleen hadden ze één klein probleem: geen eigen bijboot.

Dus zaten we plots met vier personen in onze kleine bijboot op weg naar DUO.

Eenmaal aan boord plofte één van hen meteen op een bank in de salon en riep enthousiast:

— Waaauw !!!

Na een controle die meer op een korte rondleiding leek, kwam uiteindelijk de vraag:

— Tip ?

Mijn geduld was ondertussen wel bijna op. Ik gaf hem 20 dollar, bracht hen terug naar de kade en wenste hen een fijne dag.

Eén ding is zeker: onze uitklaring in de Dominicaanse Republiek zal in Punta Cana gebeuren… maar zeker niet hier.

Door al die verloren tijd haalden we het ankerplekje in het zuidoosten van het eiland niet meer voor het donker werd. Daarom zetten we koers naar Bayahibe, waar DUO rustig de nacht aan het anker doorbracht.

Een aankomst…
om niet snel te vergeten.

BAYAHIBE

Bayahibe… comment décrire cet endroit ?

Un vaste mouillage… ou plutôt un mouillage largement réquisitionné par les catamarans de charter, qui y disposent chacun de leur corps-mort permanent. Autant dire que trouver une petite place pour jeter l’ancre relève déjà du casse-tête.

Il faut réussir à dérouler au moins trente mètres de chaîne sans risquer une rencontre nocturne peu souhaitable avec un voisin si le vent décide de changer de direction pendant la nuit. Mais avec l’habitude, nous devenons de plus en plus audacieux… et nous osons nous aventurer un peu plus près de la côte.

Finalement, nous trouvons un espace suffisant pour DUO. Le fond est de sable, l’ancre mord parfaitement. Trente mètres de chaîne seront donc largement suffisants. Mission accomplie.

La vraie surprise arrive vers 17 heures.

C’est à ce moment précis que tous les catamarans de charter reviennent de leur tournée quotidienne, chargés de clients rouge écrevisse après une journée entière au soleil.

Et là… le spectacle commence.

Des barques surmotorisées, équipées de deux moteurs de 200 chevaux, zigzaguent entre les bateaux à toute vitesse pour ramener les passagers à terre. Christophe résume parfaitement la situation :

— “On dirait une machine à laver !”

Et il n’exagère pas. Le mouillage se transforme en véritable lessiveuse flottante.

Heureusement, ce ballet un peu fou se termine au coucher du soleil… et le calme revient enfin.

Mais attention : le lendemain matin vers 10 heures, tout recommence. Arrivée des nouveaux clients, moteurs rugissants, vagues dans tous les sens… Puis, vers 11 heures, le mouillage retrouve son calme… jusqu’au retour de la folie en fin d’après-midi.

Il faut dire que chaque catamaran embarque entre 100 et 120 personnes. Autant dire que les règles de sécurité semblent parfois être… assez créatives.

Pour le reste, nous avons surtout profité des petits restaurants et bars de Bayahibe, qui sont nombreux et plutôt sympathiques.

Et nous avons même fait une découverte remarquable :
un glacier absolument fantastique, tellement bien caché que peu de touristes semblent connaître son existence.

Un petit paradis glacé… pour mon plus grand bonheur.

Mais les jours passent vite, et après 11 jours au mouillage, nous sentons qu’il est temps de reprendre la route.

Prochaine destination : l’île de Saona, où nous irons mouiller à Playa Bonita.

Rien que le nom promet déjà quelque chose de magnifique…

 

 

 

Bayahibe… hoe moeten we deze plek beschrijven?

Een groot ankergebied… of beter gezegd: een ankerplaats die grotendeels is opgeëist door de chartercatamarans. Zij hebben hier allemaal hun vaste mooring, waardoor het vinden van een plekje om zelf te ankeren al snel een kleine puzzel wordt.

Je moet namelijk minstens dertig meter ketting kunnen steken zonder het risico te lopen ’s nachts een ongewenste kennismaking met een buurboot te hebben wanneer de wind plots van richting verandert.

Maar met wat ervaring worden we steeds wat avontuurlijker… en durven we ons iets dichter bij de kust te wagen.

Uiteindelijk vinden we toch een mooie plek voor DUO.
De bodem bestaat uit zand en het anker pakt meteen goed.
Dertig meter ketting blijkt ruim voldoende. Probleem opgelost.

De echte verrassing komt rond 17 uur.

Op dat moment keren alle chartercatamarans terug van hun dagelijkse uitstap, volgeladen met klanten die na een dag zon ondertussen rood gekleurd zijn als kreeften.

En dan begint het spektakel.

Kleine motorbootjes met twee motoren van 200 pk achteraan schieten zigzaggend tussen de boten door om iedereen weer aan land te brengen. Christophe vat het perfect samen:

— “Het lijkt hier wel een wasmachine!”

En hij heeft geen ongelijk. Het hele ankergebied verandert even in een drijvende centrifuge.

Gelukkig eindigt dit licht chaotische ballet bij zonsondergang… en keert de rust weer terug.

Maar opgepast: de volgende ochtend rond 10 uur begint alles opnieuw. Nieuwe klanten komen aan, motoren brullen, golven overal… En rond 11 uur wordt het weer rustig… tot het circus in de late namiddag opnieuw begint.

Per catamaran gaan er trouwens 100 tot 120 mensen mee.
Je krijgt soms de indruk dat de veiligheidsregels hier… nogal flexibel geïnterpreteerd worden.

Voor de rest hebben wij vooral genoten van de kleine restaurants en bars van Bayahibe, die talrijk en gezellig zijn.

En we hebben zelfs een verborgen schat ontdekt:
een uitstekende ijssalon, zo goed verstopt dat maar weinig toeristen het lijken te kennen.

Een klein paradijs… tot mijn grote plezier.

Maar de dagen vliegen voorbij en na 11 dagen vinden we dat het tijd is om weer verder te varen.

Onze volgende bestemming wordt het eiland Saona, waar we willen ankeren bij Playa Bonita.

Alleen al de naam belooft iets moois…

Playa Bonita

À peine l’ancre posée à Playa Bonita, une petite barque vient se ranger doucement le long de Duo.
Parfait ! me dis-je… des pêcheurs !

Avec un grand sourire, et dans un espagnol qui a quelque peu perdu de sa superbe après plus de quarante ans sans vraie pratique, je leur demande avec enthousiasme :

— Tienen pescado para vender ?

Le silence qui suit me fait immédiatement comprendre que je viens peut-être de dire quelque chose qu’il ne fallait pas…

Car ces hommes ne sont pas des pêcheurs.
Ce sont les autorités locales.

Sur la jupe de Duo, à la lumière de leurs lampes de poche, ils examinent nos documents avec beaucoup de sérieux. Le verdict tombe : nous ne sommes pas complètement en règle… mais ils nous expliquent calmement qu’ils reviendront demain.

Le lendemain matin, vers 9 h 45, la même barque réapparaît.
Cette fois, je les invite à monter à bord afin que nous puissions regarder tout cela tranquillement dans le carré. Finalement, ils montent à quatre — probablement autant par curiosité que pour le contrôle.

C’est alors que nous apprenons qu’en République Dominicaine, chaque déplacement doit être signalé aux autorités portuaires, en indiquant précisément la prochaine destination. Ils nous remettent donc un document pour notre prochaine escale, où les contrôles seront — paraît-il — garantis.

Manifestement, ils disposent d’une cellule active jusque dans les mouillages les plus isolés… même ici !

Incroyable mais vrai.
Pour ma part, je suis surtout heureux que la glace se soit brisée et qu’ils aient accepté de régler la situation sur place, sans nous renvoyer jusqu’à Bayahibe.

Finalement, je n’ai pas acheté de poisson…
mais j’ai au moins gagné une petite leçon d’administration dominicaine !

 

Nog maar net ligt het anker van Duo vast in Playa Bonita, of een klein bootje komt rustig langszij.
Perfect, denk ik… vissers!

Met een brede glimlach vraag ik hen in mijn Spaans — dat na meer dan veertig jaar zonder echte oefening toch wat roestig is geworden:

— Tienen pescado para vender ?

De stilte die volgt zegt eigenlijk al genoeg…
Ik heb duidelijk iets gezegd dat niet helemaal gepast was.

Want deze mannen zijn geen vissers.
Het zijn de lokale autoriteiten.

Op het zwemplateau van Duo bekijken ze onze documenten nauwkeurig in het licht van hun zaklampen. Hun conclusie: we zijn eigenlijk niet helemaal in orde… maar ze leggen rustig uit dat ze morgen zullen terugkomen.

De volgende ochtend, rond 9.45 uur, verschijnt hetzelfde bootje opnieuw.
Deze keer nodig ik hen uit om aan boord te komen zodat we alles rustig kunnen bekijken in de salon. Uiteindelijk komen ze met vier aan boord — waarschijnlijk evenveel uit nieuwsgierigheid als voor de controle.

Daar horen we dat je in de Dominicaanse Republiek elke verplaatsing moet melden aan de havenautoriteiten en precies moet aangeven waar je naartoe gaat. Ze geven ons daarom een document mee voor onze volgende bestemming, waar de controles blijkbaar gegarandeerd zijn.

Blijkbaar hebben ze zelfs een actieve dienst in de meest afgelegen ankerplaatsen… zelfs hier!

Ongelooflijk maar waar.
Ik ben vooral blij dat het ijs gebroken was en dat ze het probleem ter plaatse wilden oplossen, zonder ons terug te sturen naar Bayahibe.

Vis heb ik uiteindelijk niet gekocht…
maar ik heb er wel een kleine les Dominicaanse administratie bij gekregen.

Playa Bonita-beauté sauvage et douceur caribéenne 10/03/2026

Depuis deux jours, DUO est au mouillage devant Playa Bonita, sur la péninsule de Samaná Peninsula, non loin de Las Terrenas.

Le mouillage est un peu rouleur… mais pas désagréable. Disons plutôt berceur la nuit, comme si la mer voulait simplement nous rappeler doucement qu’elle est toujours là.

La plage porte bien son nom. Une longue étendue de sable blanc, presque corallien, bordée de cocotiers et baignée d’une eau turquoise irréelle. Le soir, le spectacle devient encore plus magique. Le soleil descend lentement vers l’horizon et la mer se transforme en miroir vivant. Les couleurs changent d’une minute à l’autre : orange, rouge, cuivre… Les nuages bas se mêlent aux dernières lueurs du jour et le ciel semble s’embraser avant de s’éteindre doucement.

Pour débarquer en annexe, il faut observer attentivement les vagues et choisir le bon moment pour se glisser entre deux rouleaux. Sinon, la sanction est immédiate : la douche forcée ! Mais une fois sur la plage, tout est oublié.

Ici, le temps semble suspendu. Nous nous promenons sur cette immense plage presque seuls. Seule une petite dizaine de locaux vivent dans des cabanons modestes, espérant vendre quelques coquillages ou babioles aux touristes qui viendront peut-être lorsque les catamarans de charter reviendront mouiller ici.

Le restaurant de plage est d’ailleurs fermé jusqu’à lundi. Une histoire locale, paraît-il : le propriétaire refuse de payer certains impôts en affirmant que le terrain lui appartient. Résultat… tout est fermé pour l’instant. Dommage pour nous, car nous repartirons samedi.

En attendant, le lieu reste étonnamment calme. Quelques barques surmotorisées passent de temps à autre avec des touristes à bord. Elles s’approchent sans accoster pour montrer les oiseaux nombreux dans la zone, attirés par la mangrove toute proche. Les guides semblent parfois leur donner à manger pour les faire approcher des bateaux.

Voilà bien le paradoxe du tourisme : vouloir absolument montrer quelque chose, parfois au risque de le dénaturer. Les visiteurs repartent convaincus d’avoir observé une faune extraordinaire… alors qu’ils ont simplement vu une centaine d’oiseaux de la même espèce.

Pour vraiment découvrir les oiseaux, il faudrait entrer doucement dans la mangrove en annexe, glisser en silence entre les racines et les palétuviers. Là, la nature se révèle autrement. Mais ici, l’accès ne s’y prête pas vraiment.

En attendant, nous profitons simplement de ce lieu presque intact, de la lumière du soir et du roulis tranquille de DUO.

Et cela suffit largement à notre bonheur.

 

Playa Bonita — pure schoonheid aan de Caribische kust

Sinds twee dagen ligt DUO voor anker bij Playa Bonita, op het schiereiland Samaná Peninsula, niet ver van Las Terrenas.

De ankerplaats rolt een beetje… maar eigenlijk is het eerder zacht wiegend. ’s Nachts voelt het alsof de zee ons gewoon rustig in slaap wil wiegen.

Het strand doet zijn naam alle eer aan. Een lange strook wit, bijna koraalachtig zand, omzoomd door palmbomen en badend in een ongelooflijk turquoise zee. Tegen de avond wordt het uitzicht nog indrukwekkender. De zon zakt langzaam naar de horizon en de zee verandert in een levend spiegelbeeld. De kleuren wisselen voortdurend: oranje, rood, koper… Lage wolkjes mengen zich met het laatste licht en de hemel lijkt even in vuur en vlam te staan voordat de nacht valt.

Aan land gaan met de dinghy vraagt een beetje timing. Je moet de golven goed observeren en het juiste moment kiezen om tussen twee brekers door het strand te bereiken. Zo niet… dan volgt een onvrijwillige douche!

Eens op het strand lijkt de tijd stil te staan. We wandelen langs deze enorme kustlijn bijna helemaal alleen. Slechts een tiental locals woont hier in eenvoudige, wat vervallen hutjes. Zij hopen af en toe een schelp of een kleine souvenir te verkopen aan de toeristen die hier misschien zullen komen wanneer de chartercatamarans weer terugkeren.

Het strandrestaurant is trouwens gesloten tot maandag. Een typisch lokaal verhaal: de eigenaar weigert bepaalde belastingen te betalen omdat hij beweert dat de grond van hem is. Gevolg… alles is voorlopig dicht. Jammer voor ons, want wij vertrekken zaterdag alweer.

Ondertussen blijft het hier opvallend rustig. Af en toe komt er een snelle motorboot voorbij met toeristen aan boord. Ze leggen niet aan, maar varen langs om de vele vogels te tonen die hier leven dankzij de mangrove vlakbij. Soms lijkt het zelfs alsof men de vogels voert om ze dichter bij de boten te lokken.

Dat is misschien wel de ironie van het toerisme: koste wat het kost iets willen tonen, soms ten koste van de natuur zelf. De bezoekers vertrekken dan met het gevoel iets bijzonders gezien te hebben… terwijl het eigenlijk gewoon honderd vogels van dezelfde soort waren.

Wie echt vogels wil observeren, moet rustig met een dinghy de mangrove invaren, tussen de wortels en het stille water. Daar toont de natuur zich op een heel andere manier. Maar hier is dat helaas niet echt mogelijk.

Dus genieten we gewoon van deze bijna onaangeroerde plek, van het avondlicht en van het zachte rollen van DUO voor anker.

En eerlijk gezegd… meer hebben we niet nodig.