Ce qui est fait est fait. Se lamenter sur notre sort ne nous rendra ni notre mât, ni les milles déjà parcourus. Thierry a été le premier à me le rappeler : il faut regarder devant soi. Et il a raison.

Perdre un mât au milieu de l'Atlantique n'est pas un événement anodin. Sur le moment, c'est un choc. Puis vient le temps de faire l'inventaire, d'évaluer les dégâts, de comprendre ce qui s'est passé... et surtout de préparer à la suite.

Car une chose est certaine : nous n'allons pas rester les bras croisés. DUO va être reconstruit. Il retrouvera un nouveau mât, de nouvelles voiles et, avec un peu de patience et beaucoup de travail, il reprendra la mer.

La mer nous a mis à l'épreuve. À nous maintenant de relever le défi.

Cap sur la reconstruction.

 

 

Wat gebeurd is, is gebeurd. Treuren over ons lot zal onze mast niet terugbrengen, noch de afgelegde zeemijlen ongedaan maken. Thierry was de eerste die mij daaraan herinnerde: we moeten vooruitkijken. En hij heeft gelijk.

Een mast verliezen midden op de Atlantische Oceaan is niet zomaar iets. Op het moment zelf komt de klap hard aan. Daarna volgt de tijd om de schade op te meten, te begrijpen wat er precies gebeurd is en vooral om de volgende stappen voor te bereiden.

Eén ding staat vast: we zullen niet bij de pakken blijven zitten. DUO zal worden heropgebouwd. Ze krijgt een nieuwe mast, nieuwe zeilen en, met wat geduld en veel inzet, zal ze opnieuw de zee kiezen.

De zee heeft ons op de proef gesteld. Nu is het aan ons om die uitdaging aan te gaan.

Koers naar de heropbouw.