Ce qui est fait est fait. Se lamenter sur notre sort ne nous rendra ni notre mât, ni les milles déjà parcourus. Thierry a été le premier à me le rappeler : il faut regarder devant soi. Et il a raison.

Perdre un mât au milieu de l'Atlantique n'est pas un événement anodin. Sur le moment, c'est un choc. Puis vient le temps de faire l'inventaire, d'évaluer les dégâts, de comprendre ce qui s'est passé... et surtout de se préparer à la suite.

Car une chose est certaine : nous n'allons pas rester les bras croisés. DUO va être reconstruit. Il retrouvera un nouveau mât, de nouvelles voiles et, avec un peu de patience et beaucoup de travail, il reprendra la mer.

La mer nous a mis à l'épreuve. À nous maintenant de relever le défi.

Cap sur la reconstruction

Wat gebeurd is, is gebeurd. Treuren over ons lot zal onze mast niet terugbrengen, noch de afgelegde zeemijlen ongedaan maken. Thierry was de eerste die mij daaraan herinnerde: we moeten vooruitkijken. En hij heeft gelijk.

Een mast verliezen midden op de Atlantische Oceaan is niet zomaar iets. Op het moment zelf komt de klap hard aan. Daarna volgt de tijd om de schade op te meten, te begrijpen wat er precies gebeurd is en vooral om de volgende stappen voor te bereiden.

Eén ding staat vast: we zullen niet bij de pakken blijven zitten. DUO zal worden heropgebouwd. Ze krijgt een nieuwe mast, nieuwe zeilen en, met wat geduld en veel inzet, zal ze opnieuw de zee kiezen.

De zee heeft ons op de proef gesteld. Nu is het aan ons om die uitdaging aan te gaan.

Koers naar de heropbouw.

Maandag 8 juni – De heropbouw van DUO is begonnen

Vorige week werd een belangrijke beslissing genomen.

Na weken wachten op offertes voor een nieuwe mast en nieuwe zeilen in de omgeving van Lissabon, is de conclusie duidelijk: tot nu toe ontvingen we slechts één offerte voor de zeilen. Voor de mast wachten we nog steeds. De prijs voor de zeilen bedraagt 15.050 euro, exclusief btw.

Ondertussen hebben we hier in Horta met heel wat mensen gesproken. Zeilers, vakmensen en eilandbewoners deelden hun ervaringen en advies. Stilaan werd één zaak duidelijk: een volledig nieuwe mast laten plaatsen op de Azoren is waarschijnlijk niet de beste oplossing.

Iedereen is het erover eens. Als ik beslis om DUO hier volledig te laten herstellen, dan bestaat de kans dat we hier nog liggen in het voorjaar van 2027. En dat is voor mij geen optie.

Dus hebben we ons plan aangepast.

De nieuwe mast komt er in België.

Hier zullen we DUO enkel voorbereiden op haar terugreis. Voor 45 euro vonden we een oude houten elektriciteitspaal van de Azoren, ongeveer zeven meter lang. Daarnaast hebben we een oude genua gevonden die momenteel onderzocht wordt om te zien of die, na wat herstelwerk en verstevigingen, nog bruikbaar is.

Het idee is eenvoudig maar doeltreffend: de zeil liggend hijsen, waarbij de onderlijk dienst doet als voorlijk. Zo krijgen we een noodzeil dat DUO onder motor stabiliseert en waarmee we, indien nodig, vanaf halve wind zelfs opnieuw kunnen zeilen.

Het doel is niet om snel te varen.

Het doel is om een oplossing achter de hand te hebben mocht de motor ons onderweg in de steek laten.

Met volle tanks heeft DUO ongeveer 1.650 liter diesel aan boord, voldoende om Plymouth te bereiken. Daar kunnen we nog eens ongeveer 300 liter bunkeren om vervolgens door te varen naar Antwerpen.

Dat is het plan.

En op maandag 8 juni zijn de werkzaamheden daadwerkelijk gestart.

Groot onderhoud aan de motor, herstel van de relingen, reparatie van de navigatielichten vooraan, materiaal verzamelen, opmetingen uitvoeren... Kortom, er zit opnieuw beweging in het project.

Op 23 juli komen Philippe en Rose — de broer van Caroline en zijn vriendin — naar Horta om mee te helpen DUO naar huis te brengen.

Tot dan hebben we nog voldoende tijd om alles degelijk voor te bereiden.

De zee heeft ons op de proef gesteld.

Nu is het aan ons om die uitdaging aan te gaan.

Visite de cette île magnifique          Bezoek van dit prachtige eiland

Le mât de fortune enfin installé, Caroline et moi pouvions enfin souffler un peu. Il était temps de laisser les soucis techniques derrière nous et de partir à la découverte de Faial.

Jusqu'à présent, nous ne connaissions que Horta, sa charmante petite ville portuaire. Mais une île ne se résume jamais à son port… Nous avons donc loué une voiture pour deux jours afin d'aller découvrir ce qu'elle avait à nous offrir.

Et quelle découverte !

Dès les premiers kilomètres, nous sommes restés bouche bée. Faial est une île d'une beauté saisissante. Tout est impeccablement entretenu, les paysages sont superbes et chaque virage dévoile un nouveau décor encore plus beau que le précédent. Rouler sur ces petites routes est un véritable plaisir.

Nous avions déjà eu un véritable coup de cœur pour le Portugal continental, puis pour Porto Santo et Madère… Aujourd'hui, Faial vient naturellement compléter cette magnifique collection. Franchement, les Portugais peuvent être fiers de leur pays. Ils possèdent un patrimoine naturel exceptionnel qu'ils ont su préserver avec beaucoup de respect.

Mais ce qui nous a le plus touchés, au-delà des paysages, ce sont les Portugais eux-mêmes.

Partout où nous sommes passés, nous avons rencontré des personnes chaleureuses, bienveillantes, serviables et d'une honnêteté qui devient malheureusement de plus en plus rare. Ici, il ne viendrait même pas à l'idée d'attacher son annexe avec une grosse chaîne et un cadenas. Personne n'y touche. Quel bonheur de retrouver ce climat de confiance !

Et puisqu'on parle des Portugais, je ne peux pas passer sous silence le travail de leurs artisans. Que ce soit sur le continent, à Madère ou ici aux Açores, nous avons toujours rencontré des professionnels passionnés, compétents et consciencieux. Ils travaillent avec le souci du détail, prennent le temps de bien faire les choses et, surtout, pratiquent des prix justes. Une qualité devenue rare de nos jours.

Mais revenons à Faial…

L'un des spectacles qui nous a le plus marqués, ce sont ces interminables routes bordées d'immenses haies d'hortensias en fleurs. Des kilomètres de couleurs qui transforment chaque trajet en véritable promenade de carte postale. Nous avons bien essayé d'en capturer un petit morceau en vidéo pour vous le partager… mais comme souvent, les images ne rendent jamais pleinement la magie de ce que l'on ressent sur place.

Je vous laisse admirer…

Pour une fois, ce sont les paysages qui racontent l'histoire bien mieux que les mots.

Nadat onze noodmast eindelijk geplaatst was, konden Caroline en ik eindelijk weer even op adem komen. Het was tijd om de technische zorgen achter ons te laten en Faial echt te gaan ontdekken.

Tot nu toe kenden we enkel Horta, het gezellige havenstadje. Maar een eiland is natuurlijk veel meer dan alleen zijn haven. Daarom huurden we voor twee dagen een auto om de rest van het eiland te verkennen.

En wat een ontdekking!

Al na de eerste kilometers waren we diep onder de indruk. Faial is adembenemend mooi. Alles is piekfijn onderhouden, de landschappen zijn prachtig en achter bijna elke bocht wacht weer een nieuw uitzicht dat nóg mooier lijkt dan het vorige. Alleen al over de wegen rijden is een belevenis op zich.

We waren al verliefd geworden op het Portugese vasteland, daarna op Porto Santo en vervolgens op Madeira… En nu voegt ook Faial zich moeiteloos in dat rijtje. De Portugezen mogen echt trots zijn op hun land. Ze beschikken over een uitzonderlijk mooi natuurlijk erfgoed en weten dat met veel respect te bewaren.

Maar wat ons misschien nog het meest geraakt heeft, zijn de Portugezen zelf.

Overal waar we kwamen, ontmoetten we vriendelijke, behulpzame en warme mensen, met een eerlijkheid die je vandaag nog maar zelden tegenkomt. Hier hoef je je bijboot niet vast te leggen met kettingen en hangsloten. Niemand raakt eraan. Wat een heerlijk gevoel om opnieuw zoveel vertrouwen te ervaren.

En als we het toch over de Portugezen hebben, wil ik ook hun vakmensen even in de kijker zetten. Zowel op het vasteland, op Madeira als hier op de Azoren hebben we telkens echte professionals ontmoet. Mensen met kennis van hun vak, oog voor detail en vooral veel passie voor hun werk. Ze leveren kwaliteit af tegen eerlijke prijzen, zonder dat je ooit het gevoel hebt te veel te betalen.

Maar terug naar Faial…

Wat ons misschien wel het meest is bijgebleven, zijn de eindeloze wegen die langs indrukwekkende hagen van bloeiende hortensia's lopen. Kilometers lang kleuren ze het landschap en maken ze van elke rit een onvergetelijke ervaring. We hebben geprobeerd een klein stukje daarvan op video vast te leggen om het met jullie te delen… maar zoals zo vaak kunnen beelden onmogelijk weergeven wat je ter plaatse echt voelt.

Geniet gewoon even mee…

Soms zeggen landschappen veel meer dan woorden ooit kunnen.

Au fil de notre balade, un détail nous saute aux yeux : la propreté irréprochable de Faial. Ici, les routes, leurs bas-côtés et les villages sont d'une netteté exemplaire. Pas le moindre déchet abandonné, pas la moindre dégradation. Les arrêts de bus, magnifiquement décorés de fresques racontant l'histoire et les traditions locales, sont de véritables petits musées à ciel ouvert. Plus incroyable encore, ils ne sont ni tagués, ni vandalisés. Ils sont simplement respectés. Quel bonheur de constater qu'un tel civisme existe encore ! Cela témoigne du profond attachement des habitants à leur île et du respect qu'ils portent à leur patrimoine comme à leur environnement. Un exemple dont bien des régions pourraient s'inspirer.

Tijdens onze tocht valt ons nog iets op: de ongelooflijke netheid van Faial. Niet alleen de dorpen, maar ook de wegen en zelfs de bermen zijn piekfijn onderhouden. Nergens zie je zwerfvuil of tekenen van verwaarlozing.

De bushokjes zijn stuk voor stuk prachtig beschilderd met muurschilderingen die het verhaal, de tradities en de geschiedenis van het dorp vertellen. Het lijken wel kleine openluchtmusea. En wat misschien nog het meest opvalt: geen graffiti, geen vernielingen, niets. Alles wordt met respect behandeld.

Wat een plezier om te zien dat zo'n burgerzin vandaag de dag nog bestaat! Het getuigt van de liefde die de inwoners voor hun eiland hebben en van het respect dat ze tonen voor hun erfgoed én voor hun leefomgeving. Een voorbeeld waar heel wat andere regio's een les uit zouden kunnen trekken.